Het is weer zover. Alsof het een nationale feestdag is, duikt de Belgische driekleur plots overal op. In de supermarkt word je vrolijk aangestaard door vlaggen, wimpels, pruiken en schminkdoosjes.
De voetbalgekte en bijbehorende WK-koorts barst stilaan weer los.
En hoewel ik als partner van een voetbalvoorzitter tien jaar lang een front row seat had bij dat hele gebeuren, moet ik eerlijk toegeven dat het nooit echt mijn ding is geworden. Ik begrijp de regels … ongeveer. De passie … iets minder.
Mijn grootste voetbalmoment? Ooit mocht ik de aftrap geven tijdens een derby. Vol enthousiasme en in een stevig tempo liep ik het veld op tot de scheidsrechter me vriendelijk maar kordaat terugfloot: rustig aan, die mannen moeten nog een hele match spelen.
Op kantoor is de voetbalmicrobe ondertussen ook flink toegeslagen. Elke ochtend wens ik Thibaut Courtois goeiemorgen in de lift, en rond de middag bots ik – letterlijk – op Kevin De Bruyne in de trappenhal. Hij staat daar namelijk een beetje strategisch in de weg. Ook in mijn bureau heeft intussen een levensgrote Romelu Lukaku post gevat aan de deur. Die laatste doet dienst als persoonlijke buitenwipper. Misschien moet ik hem ook na het WK nog een tijdje houden.
Onder het motto “niks van kennen toch dik winnen”, heb ik me laten verleiden om de bedrijfspronostiek in te vullen.
Wie weet levert het nog een mooi prijsje op. Beginnersgeluk is tenslotte ook een strategie.
Helaas voel ik me nu wel moreel verplicht om elke avond met een half oog te kijken naar het meest onbelangrijke hoofdpunt van het journaal.
En mijn partner? Die lacht op dat moment ongetwijfeld heimelijk in zijn vuistje, want dan heeft hij de match immers al gewonnen.